غزل غزلهای سلیمان
كه مرا به حجلهى پنهان خود اندر آورد!
سرا پا لرزان
اينك منام
كه از اشتياق ِ او شكفته مىشوم!
آه! خوشا محبت ِ تو
كه مرا لذتاش از هر نوشابهى مستىبخش
گواراتر است!
تو را با حقيقت ِ عشق دوست مىدارند.»
«- برخيز - اى نازنين من! اى زيباى من! - و به سوى من بيا.
يكى ببين كه زمستان گريخته، فصل ِ بارانها در راهگذر به پايان رسيده است و زمان ِ سرود و ترانه فراز آمده.
يكى در خرمن گل ببين كه بر سراسر ِ خاك رُسته است.
بهار ِ نو باز آمده در سراسر ِ زمين ِ ما آواز ِ قمريكان است.
يكى در جوش ِ سرخ ِ ميوهى نو ببين كه بر انجيربن نشسته،
يكى به خوشههاى به گُل نشستهى تاك ببين كه خوش عطرى مىپراكند.
برخيز اى نازنين ِ من! اى زيباى من! و به سوى من بيا.
برخيز اى كبوتر ِ من كه در شكاف ِ صخرهها لانه دارى، اى كبوتر ِ من كه در جاىهاء ِ بلند مىنشينى!
بيا كه مرا از ديدار ِ روى خود شادمان كنى و از شنيدن ِ آواز ِ خويش شكفته كنى
كه صداى تو هوشربا است
و روى تو هوشربا است
در برترين ِ مقامى از هوشربايى.»
«- دلدار ِ من از آن ِ من است بهتمامى و من از آن ِ اويم بهتمامى.
همچون شبان ِ جوانى كه گلهى خود را در سوسنزاران به چرا مىبرد
همچونروباهانجوانسال،كهتاكستانهاىپُرگُلرا تاراج مىكنند-