ای ساربان ای کاروان لیلای من کجا میبرید
با بردن لیلای من جان و دل مرا میبرید اي ساربان كجا ميروي ليلاي من چرا ميبري
در بستن پيمان ما تنها گواه ما شدخدا تا اين جهان بر پا بود اين عشق ما بماند به جا
اي ساربان كجا ميروي ليلاي من چرا ميبري
تمامي دينم به دنياي فاني شراره ي عشقي كه شد زندگاني
به ياد ياري خوشا قطره اشكي به سوز عشقي خوشا زندگاني
هميشه خدايا محبت دلها به دلها بماند بسان دل ما
كه ليلي و مجنون فسانه شود حكايت ما جاودانه شود
تو اكنون زعشقم گريزاني غمم را ز چشمم نميخواني
ازين غم چه حالم نميداني
پس از تو نمودم براي خدا تو مرگ دلم را ببين و برو
چو طوفان سختي ز شاخه غم گل هستي ام را بچين و برو
كه هستم من ان تك درختي كه در پاي طوفان نشسته
همه شاخه هاي وجودش زخشم طبيعت شكسته